piątek, 12 lipca 2013

To nie miało być tak - Rozdział 1



Nieznajomy

                Catherine wciąż przeglądała dokumenty swojego ojca. Jasno oświetlony zegar na kościelnej wieży wskazywał już późną godzinę, jednak dziewczyna wciąż szukała. Pochłonięta czytaniem starych papierów nie zwróciła uwagi, że jej pięknie ułożone włosy przybrały formę rozwalonej fryzury, a promieniująca twarz za dnia była już przemęczona ciągłym czytaniem miliona liter.
                 
                Catherine była jedną z 3 córek starego mecenasa Toma, który przed swoją śmiercią był jednym z najbardziej cenionych ludzi w Anglii. Matka dziewczyny zginęła zaraz po urodzeniu jej najmłodszej siostrzyczki – Ann. To była największa tragedia dla całej rodziny. Nikt nie potrafił sobie z tym poradzić, nawet sam profesor. Próbując uciec od problemów, popełnił samobójstwo zostawiając swoją rodzinę, cały dobytek i kilka nieodgadniętych tajemnic tutaj na Ziemi.
                 
                Odkąd dziewczyna została sama mając pod opieką swoje dwie młodsze siostry była zagubiona. Jej dotychczasowe imprezowe życie zmieniło się o 180 stopni.  Całe dnie spędzała w domu opiekując się Emą i Ann. Robiła to z nadzieją,, że do szczęścia nie brakuje im niczego. Nie mogła zastąpić rodziców, a to było dla małych najważniejsze, mimo wszystko starała się najlepiej jak tylko mogła.
                
                Zegar wskazywał już godzinę 6, a za oknem na horyzoncie powoli było widać budzące się ze snu słońce.  Świat wracał do życia, podczas gdy ona nie miała na nic siły. Spędziła całą noc nad papierami swojego ojca w poszukiwaniu potrzebnych informacji, od których mogło zależeć całe jej przyszłe życie wraz z Ann i Emą. Była zmęczona, ale nie mogła iść do swoje łóżka odpocząć. Nie teraz – czekały na nią kolejne obowiązki.
                               
                 Podniosła się leniwie z fotela i ruszyła w kierunku kuchni. Musiała przygotować pożywne śniadanie dla dziewczynek. Istoty, z pozoru spokojnie, miały w sobie tyle energii co niejedne dziecko. Po upływie kilku godzin w całym domu czuć można było zapachy wydobywające się z kuchni. Catherine miała talent do przyrządzania smakowitych potraw, tego nie można było nie zauważyć.

- Catherine! Catherine! Catherine! – krzyknęła Ema.
- Co się stało? – poprawiła jej delikatnie włosy – dlaczego Ty już nie śpisz? Siadaj, zaraz będziemy jeść.
- Tam jest jakiś pan!  Ann chciała spytać do kogo przyszedł, ale powiedziałam, że nie może, że będziesz się gniewać, ale mnie nie posłuchała i poszła! – odrzekła bezradna dziewczynka.
- Idź do salonu i włącz sobie telewizor, ja za chwilkę wrócę. Nigdzie nie wychodź, dobrze?

                Zaraz po zakończonej rozmowie z Emą, Catherine z pośpiechem ubrała swoje czarne, eleganckie buty i zarzuciła płaszcz. Wyleciała jak oparzona w poszukiwaniu tajemniczego mężczyzny. Nie musiała długo szukać. Facet w wieku około 65 lat opierając się o swoją laskę stał na środku ścieżki prowadzącej do posiadłości. Patrząc zmartwionym wzrokiem na Ann podniósł oczy, gdy usłyszał krzyk – krzyk Catherine. 

- Ann! Wracaj prędko do środka! Przeziębisz się! – krzyczała, mimo że nie miała najmniejszej ochoty.
- Dzień dobry pani… pani Catherine… Radziłbym bardziej pilnować tych małych – rzekł ze spokojem stary mężczyzna drapiąc się po brodzie – Czy możemy spokojnie porozmawiać? Mam sprawę dotyczącą pani ojca.

                Dziewczyna nie wiedziała co robić. Stary facet rozmawiający z jej siostrą, w tajemniczym ubraniu w dodatku z jakąś dziwną teczką chce porozmawiać? Mimo iż ciekawość ją zżerała, nie mogła go zaprosić do domu. Nie dziś, nie teraz. 

- Teraz? Nie możemy spotkać się jutro gdzieś na mieście? Muszę zająć się teraz dziewczynkami. Za chwilę mam do załatwienia ważną sprawę… – skłamała, bo tak naprawdę miała wrócić do przeszukiwania dokumentów – nie mam zbyt wiele czasu.
- No cóż, w takim razie spotkajmy się tak jak pani mówi. Proszę – wyciągnął swoją wizytówkę – niech pani zadzwoni do mnie wieczorem o której mam stawić się na spotkanie i gdzie. Dostosuję się jeśli będzie trzeba. Prosiłbym, aby jednak pani nie zwlekała ze spotkaniem i zadzwoniła jak najszybciej, dla dobra swojego jak i tych małych – popatrzył w stronę okna, przez które mała Ann ubrana w swoją zieloną sukienkę, odznaczała się wyraźnie na tle białego budynku. Widząc, że na nią patrzą pośpiesznie się schowała.

- No cóż, skoro twierdzi pan, że to takie ważne… Przepraszam, ale…. – przerwała – muszę wracać do środka.
                Stary mężczyzna pochylił nisko głowę i odwróciwszy się na pięcie wystukał delikatny, ledwo słyszący rytm swoją laską. Stała kilka minut zanim wróciła do realnego świata. O co mogło mu chodzić? Dlaczego niepokoi ją sprawami jej ojca? 

- Co ja do licha mam z tym wszystkim wspólnego? Co Ann i Ema mają? – mówiła sama do siebie. 
                
                Wchodząc do domu dziewczynki siedziały przed telewizorem oglądając swoje ulubione bajki. Widok szczęśliwych dzieci od razu poprawił Catherine nastrój. Oznajmiła, że już jest i zawołała małe  do kuchni, aby w spokoju zjeść  śniadanie. Kiedy skończyły, włożyła pośpiesznie naczynia do zmywarki, a Emę i Ann ubrała ciepło i zaprowadziła do swojej sąsiadki z prośbą o przypilnowanie ich. Amanda była osobą, na którą zawsze można było liczyć. Ona jedyna znała dokładnie sytuację w jakiej teraz znajdowała się Catherine. Tylko ona wiedziała co ją gryzie i dlaczego tak się zmieniła. Po powrocie do domu wróciła do przeglądania dokumentów.
                 
                Następnego dnia pogoda była tragiczna. Za oknem było pochmurnie, z nieba strumieniami padał deszcz. Nikt z domowników nie miał ochoty do życia. Wszyscy tak samo zmęczeni, tak samo znudzeni i tak samo smutni. Każdy plątał się bezsensu po kątach, nikt do nikogo się nie odzywał. Szczególnie Catherine była nieobecna. Zastanawiała się nad słowami tajemniczego mężczyzny z poprzedniego dnia. Jednocześnie czuła jak coś ją błaga, aby poszła na spotkanie jednak wiedziała, że nie jest to najlepszy pomysł. Stojąc w oknie z kubkiem gorącej czekolady i ściskając w ręku wizytówkę mężczyzny zastanawiała się nad całą zaistniałą sytuacją. Jej spojrzenie było zamyślone, uciekała przed rzeczywistością, która ją nieustannie goniła.

- Catherine, coś się stało? Dlaczego jesteś taka smutna? – zapytała  – To przez to, że byłam taka wkurzająca?
- Głowa mnie boli, kochanie. To przez tę pogodę. Idź do Ann, bawcie się, a mną się nie przejmujcie. To przejdzie – uśmiechnęła się mimo swojej woli, aby dziewczynka niczego nie podejrzewała.
                 
                Ema mimo swojego młodego wieku była mądrą dziewczynką, aż za mądrą. Wiedziała dokładnie co się wokół niej dzieje. Nikt nie mógł zrozumieć, że ona z taką łatwością wszystko przyjmuje. Rozum 6-letniej dziewczynki przerastał każdego. Była zdolną dziewczyną i nie można było tego zmarnować.
                 
                Około godziny 14 do drzwi zapukała Amanda. Kobiety umówiły się, że przyjdzie, aby popilnować małych kiedy to Catherine będzie na spotkaniu z mężczyzną. Blondynka o niebieskich oczach od razu wyczuła zdenerwowanie na twarzy jej przyjaciółki.

- Coś nie tak? Wyglądasz na przygnębioną. – rzekła Amanda. – Powiedz mi, wszystko w porządku?
- Tak, nic mi nie jest. Jestem tylko zdenerwowana tym spotkaniem. Zaopiekuj się nimi. One za dużo przeżyły przez ostatni czas. Czasami mam wrażenie, że radzą sobie lepiej ode mnie – uśmiechnęła się lekko, jednak z jej twarzy wciąż nie zniknęło zmartwienie.
- Ty idź już, bo się spóźnisz. Tylko wracaj do nas szybko, bo dziewczynki będą pytać czemu tak cię długo nie ma.
- Dziękuję ci. Za wszystko. Nie wiem co bym bez ciebie zrobiła.
                 
                Catherine przemierzała ulicę ze swoją czerwoną parasolką. Deszcz padał mocno i nie było widać na niebie nadziei na lepszą pogodę. W końcu dotarła pod umówiony adres. Przez szybę dostrzegła siedzącego spokojnie mężczyznę popijającego zieloną herbatę. Wewnątrz było zupełnie inaczej niż na ulicy. Tutaj powracała chęć do życia, każdy był uśmiechnięty, a wszystkie smutki rozpędzane  było przez uspokajającą muzykę.
- Dzień dobry, przepraszam za późnienie. Przez tę pogodę miałam małe problemy – tłumaczyła  – długo pan czeka panie… panie…
- Thomas, miło mi – uśmiechnął się mężczyzna  – miałem wątpliwości czy pani przybędzie. To była jednak dobra decyzja, mimo to przejdźmy może od razu do konkretów.
                 
                Do stolika podeszła młoda brunetka, aby odebrać zamówienie. Catherine śledziła wzrokiem jej styl poruszania się. Dziewczyna marzyła o założeniu małej kawiarenki jednak po śmierci ojca jej życie totalnie się zmieniło. Z zamyślenia wyrwał ją głos Thomasa.

- Pani Catherine, kilka miesięcy temu była sytuacja z morderstwem państwem Gray.  Mecenas Tom reprezentował wtedy rodzinę poszkodowanych.
- Tak, kojarzę. Tata niewiele mówił nam o swojej pracy, często tłumaczył to jako środki bezpieczeństwa – zamknęła oczy, aby wstrzymać emocje jakie ją ogarniały – ale co to wszystko ma wspólnego ze mną… z Ann, z Emą? 
- Ta sprawa nie jest do końca wyjaśniona. Otrzymałem ostatnio informację, że mężczyzna, który dokonał morderstwa poszukuje pani ojca. On jeszcze nie wie, że…  – urwał, kiedy zobaczył, że dla dziewczyny nie jest to łatwy temat – niech pani wybaczy. Jeśli pani pozwoli chciałbym zbadać o co w tym wszystkim chodzi ze względu na to, że byłem przyjacielem mecenasa.
- No dobrze, ale nadal nie rozumiem co ja mam z tym wspólnego?
                 
                Dziewczyna miała mętlik w głowie. Wszystko było zbyt trudne, aby coś zrozumieć. Kiedy w końcu dotarło do niej o czym mówi, spojrzała na starego faceta.

- Czy sądzi pan, że…. – urwała.
- Nie zakładajmy najgorszego, po prostu nie daje mi to spokoju.
                 
                Rozmawiali jeszcze 2 godziny aż w końcu zadzwonił telefon dziewczyny. Ledwo słyszalny dźwięk dotarł do niej po dłuższej chwili, a widząc że dzwoni Amanda od razu wstała. Pożegnała się z Thomasem i wyszła pośpiesznie. Nie chciała rozmyślać nad sensem słów, które wyszły z ust faceta. Bała się, choć czuła, że nie ma czego. Powróciwszy do domu od razu na jej twarzy zawitał uśmiech gdy tylko zobaczyła Ann i Emę.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz