Nieznajomy
Catherine wciąż przeglądała dokumenty
swojego ojca. Jasno oświetlony zegar na kościelnej wieży wskazywał już późną
godzinę, jednak dziewczyna wciąż szukała. Pochłonięta czytaniem starych
papierów nie zwróciła uwagi, że jej pięknie ułożone włosy przybrały formę
rozwalonej fryzury, a promieniująca twarz za dnia była już przemęczona ciągłym
czytaniem miliona liter.
Catherine była jedną z 3 córek
starego mecenasa Toma, który przed swoją śmiercią był jednym z najbardziej
cenionych ludzi w Anglii. Matka dziewczyny zginęła zaraz po urodzeniu jej
najmłodszej siostrzyczki – Ann. To była największa tragedia dla całej rodziny.
Nikt nie potrafił sobie z tym poradzić, nawet sam profesor. Próbując uciec od
problemów, popełnił samobójstwo zostawiając swoją rodzinę, cały dobytek i kilka
nieodgadniętych tajemnic tutaj na Ziemi.
Odkąd dziewczyna została sama
mając pod opieką swoje dwie młodsze siostry była zagubiona. Jej dotychczasowe
imprezowe życie zmieniło się o 180 stopni.
Całe dnie spędzała w domu opiekując się Emą i Ann. Robiła to z nadzieją,,
że do szczęścia nie brakuje im niczego. Nie mogła zastąpić rodziców, a to było
dla małych najważniejsze, mimo wszystko starała się najlepiej jak tylko mogła.
Zegar wskazywał już godzinę 6, a
za oknem na horyzoncie powoli było widać budzące się ze snu słońce. Świat wracał do życia, podczas gdy ona nie
miała na nic siły. Spędziła całą noc nad papierami swojego ojca w poszukiwaniu potrzebnych
informacji, od których mogło zależeć całe jej przyszłe życie wraz z Ann i Emą.
Była zmęczona, ale nie mogła iść do swoje łóżka odpocząć. Nie teraz – czekały
na nią kolejne obowiązki.
Podniosła się leniwie z fotela i
ruszyła w kierunku kuchni. Musiała przygotować pożywne śniadanie dla
dziewczynek. Istoty, z pozoru spokojnie, miały w sobie tyle energii co niejedne
dziecko. Po upływie kilku godzin w całym domu czuć można było zapachy wydobywające
się z kuchni. Catherine miała talent do przyrządzania smakowitych potraw, tego
nie można było nie zauważyć.
- Catherine! Catherine!
Catherine! – krzyknęła Ema.
- Co się stało?
– poprawiła jej delikatnie włosy – dlaczego Ty już nie śpisz? Siadaj, zaraz
będziemy jeść.
- Tam jest
jakiś pan! Ann chciała spytać do kogo
przyszedł, ale powiedziałam, że nie może, że będziesz się gniewać, ale mnie nie
posłuchała i poszła! – odrzekła bezradna dziewczynka.
- Idź do salonu
i włącz sobie telewizor, ja za chwilkę wrócę. Nigdzie nie wychodź, dobrze?
Zaraz po zakończonej rozmowie z
Emą, Catherine z pośpiechem ubrała swoje czarne, eleganckie buty i zarzuciła
płaszcz. Wyleciała jak oparzona w poszukiwaniu tajemniczego mężczyzny. Nie
musiała długo szukać. Facet w wieku około 65 lat opierając się o swoją laskę stał
na środku ścieżki prowadzącej do posiadłości. Patrząc zmartwionym wzrokiem na
Ann podniósł oczy, gdy usłyszał krzyk – krzyk Catherine.
- Ann! Wracaj
prędko do środka! Przeziębisz się! – krzyczała, mimo że nie miała najmniejszej
ochoty.
- Dzień dobry
pani… pani Catherine… Radziłbym bardziej pilnować tych małych – rzekł ze
spokojem stary mężczyzna drapiąc się po brodzie – Czy możemy spokojnie
porozmawiać? Mam sprawę dotyczącą pani ojca.
Dziewczyna nie wiedziała co
robić. Stary facet rozmawiający z jej siostrą, w tajemniczym ubraniu w dodatku
z jakąś dziwną teczką chce porozmawiać? Mimo iż ciekawość ją zżerała, nie mogła
go zaprosić do domu. Nie dziś, nie teraz.
- Teraz? Nie
możemy spotkać się jutro gdzieś na mieście? Muszę zająć się teraz
dziewczynkami. Za chwilę mam do załatwienia ważną sprawę… – skłamała, bo tak
naprawdę miała wrócić do przeszukiwania dokumentów – nie mam zbyt wiele czasu.
- No cóż, w
takim razie spotkajmy się tak jak pani mówi. Proszę – wyciągnął swoją wizytówkę
– niech pani zadzwoni do mnie wieczorem o której mam stawić się na spotkanie i
gdzie. Dostosuję się jeśli będzie trzeba. Prosiłbym, aby jednak pani nie zwlekała
ze spotkaniem i zadzwoniła jak najszybciej, dla dobra swojego jak i tych małych
– popatrzył w stronę okna, przez które mała Ann ubrana w swoją zieloną sukienkę,
odznaczała się wyraźnie na tle białego budynku. Widząc, że na nią patrzą
pośpiesznie się schowała.
- No cóż, skoro
twierdzi pan, że to takie ważne… Przepraszam, ale…. – przerwała – muszę wracać
do środka.
Stary mężczyzna pochylił nisko
głowę i odwróciwszy się na pięcie wystukał delikatny, ledwo słyszący rytm swoją
laską. Stała kilka minut zanim wróciła do realnego świata. O co mogło mu
chodzić? Dlaczego niepokoi ją sprawami jej ojca?
- Co ja do
licha mam z tym wszystkim wspólnego? Co Ann i Ema mają? – mówiła sama do
siebie.
Wchodząc do domu dziewczynki siedziały przed telewizorem oglądając swoje ulubione bajki. Widok szczęśliwych dzieci od razu poprawił Catherine nastrój. Oznajmiła, że już jest i zawołała małe do kuchni, aby w spokoju zjeść śniadanie. Kiedy skończyły, włożyła pośpiesznie naczynia do zmywarki, a Emę i Ann ubrała ciepło i zaprowadziła do swojej sąsiadki z prośbą o przypilnowanie ich. Amanda była osobą, na którą zawsze można było liczyć. Ona jedyna znała dokładnie sytuację w jakiej teraz znajdowała się Catherine. Tylko ona wiedziała co ją gryzie i dlaczego tak się zmieniła. Po powrocie do domu wróciła do przeglądania dokumentów.
Następnego dnia pogoda była
tragiczna. Za oknem było pochmurnie, z nieba strumieniami padał deszcz. Nikt z
domowników nie miał ochoty do życia. Wszyscy tak samo zmęczeni, tak samo
znudzeni i tak samo smutni. Każdy plątał się bezsensu po kątach, nikt do nikogo
się nie odzywał. Szczególnie Catherine była nieobecna. Zastanawiała się nad
słowami tajemniczego mężczyzny z poprzedniego dnia. Jednocześnie czuła jak coś
ją błaga, aby poszła na spotkanie jednak wiedziała, że nie jest to najlepszy
pomysł. Stojąc w oknie z kubkiem gorącej czekolady i ściskając w ręku wizytówkę
mężczyzny zastanawiała się nad całą zaistniałą sytuacją. Jej spojrzenie było
zamyślone, uciekała przed rzeczywistością, która ją nieustannie goniła.
- Catherine,
coś się stało? Dlaczego jesteś taka smutna? – zapytała – To przez to, że byłam taka wkurzająca?
- Głowa mnie
boli, kochanie. To przez tę pogodę. Idź do Ann, bawcie się, a mną się nie
przejmujcie. To przejdzie – uśmiechnęła się mimo swojej woli, aby dziewczynka
niczego nie podejrzewała.
Ema mimo swojego młodego wieku
była mądrą dziewczynką, aż za mądrą. Wiedziała dokładnie co się wokół niej
dzieje. Nikt nie mógł zrozumieć, że ona z taką łatwością wszystko przyjmuje.
Rozum 6-letniej dziewczynki przerastał każdego. Była zdolną dziewczyną i nie
można było tego zmarnować.
Około godziny 14 do drzwi
zapukała Amanda. Kobiety umówiły się, że przyjdzie, aby popilnować małych kiedy
to Catherine będzie na spotkaniu z mężczyzną. Blondynka o niebieskich oczach od
razu wyczuła zdenerwowanie na twarzy jej przyjaciółki.
- Coś nie tak?
Wyglądasz na przygnębioną. – rzekła Amanda. – Powiedz mi, wszystko w porządku?
- Tak, nic mi
nie jest. Jestem tylko zdenerwowana tym spotkaniem. Zaopiekuj się nimi. One za
dużo przeżyły przez ostatni czas. Czasami mam wrażenie, że radzą sobie lepiej
ode mnie – uśmiechnęła się lekko, jednak z jej twarzy wciąż nie zniknęło
zmartwienie.
- Ty idź już,
bo się spóźnisz. Tylko wracaj do nas szybko, bo dziewczynki będą pytać czemu
tak cię długo nie ma.
- Dziękuję ci.
Za wszystko. Nie wiem co bym bez ciebie zrobiła.
Catherine przemierzała ulicę ze
swoją czerwoną parasolką. Deszcz padał mocno i nie było widać na niebie nadziei
na lepszą pogodę. W końcu dotarła pod umówiony adres. Przez szybę dostrzegła
siedzącego spokojnie mężczyznę popijającego zieloną herbatę. Wewnątrz było
zupełnie inaczej niż na ulicy. Tutaj powracała chęć do życia, każdy był
uśmiechnięty, a wszystkie smutki rozpędzane
było przez uspokajającą muzykę.
- Dzień dobry,
przepraszam za późnienie. Przez tę pogodę miałam małe problemy –
tłumaczyła – długo pan czeka panie…
panie…
- Thomas, miło
mi – uśmiechnął się mężczyzna – miałem
wątpliwości czy pani przybędzie. To była jednak dobra decyzja, mimo to
przejdźmy może od razu do konkretów.
Do stolika podeszła młoda
brunetka, aby odebrać zamówienie. Catherine śledziła wzrokiem jej styl
poruszania się. Dziewczyna marzyła o założeniu małej kawiarenki jednak po
śmierci ojca jej życie totalnie się zmieniło. Z zamyślenia wyrwał ją głos
Thomasa.
- Pani
Catherine, kilka miesięcy temu była sytuacja z morderstwem państwem Gray. Mecenas Tom reprezentował wtedy rodzinę
poszkodowanych.
- Tak, kojarzę.
Tata niewiele mówił nam o swojej pracy, często tłumaczył to jako środki bezpieczeństwa
– zamknęła oczy, aby wstrzymać emocje jakie ją ogarniały – ale co to wszystko
ma wspólnego ze mną… z Ann, z Emą?
- Ta sprawa nie
jest do końca wyjaśniona. Otrzymałem ostatnio informację, że mężczyzna, który
dokonał morderstwa poszukuje pani ojca. On jeszcze nie wie, że… – urwał, kiedy zobaczył, że dla dziewczyny nie
jest to łatwy temat – niech pani wybaczy. Jeśli pani pozwoli chciałbym zbadać o
co w tym wszystkim chodzi ze względu na to, że byłem przyjacielem mecenasa.
- No dobrze,
ale nadal nie rozumiem co ja mam z tym wspólnego?
Dziewczyna miała mętlik w
głowie. Wszystko było zbyt trudne, aby coś zrozumieć. Kiedy w końcu dotarło do
niej o czym mówi, spojrzała na starego faceta.
- Czy sądzi
pan, że…. – urwała.
- Nie
zakładajmy najgorszego, po prostu nie daje mi to spokoju.
Rozmawiali jeszcze 2 godziny aż
w końcu zadzwonił telefon dziewczyny. Ledwo słyszalny dźwięk dotarł do niej po
dłuższej chwili, a widząc że dzwoni Amanda od razu wstała. Pożegnała się z
Thomasem i wyszła pośpiesznie. Nie chciała rozmyślać nad sensem słów, które
wyszły z ust faceta. Bała się, choć czuła, że nie ma czego. Powróciwszy do domu
od razu na jej twarzy zawitał uśmiech gdy tylko zobaczyła Ann i Emę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz