czwartek, 18 lipca 2013

To nie miało być tak - Rozdział 3


Tajemnicza starucha

                Catherine spędziła dwa tygodnie w swoim domu nigdzie nie wychodząc. Wszystko sprawiało jej ból, a każda rzecz w mieszkaniu przypominała Ann i Emę. Dom wyglądał paskudnie, mimo to dziewczyna nie zwracała na nic uwagi. Całe dnie leżała w swoim pokoju odizolowana od rzeczywistości, odcięta od swojego normalnego życia. Nie była już tą samą osobą jak kiedyś. Teraz nie liczyło się dla niej nic z wyjątkiem odnalezienia sióstr. Od kiedy jej przyjaciółka po swoim długim urlopie wróciła do pracy, Catherine była załamana. Nie miała  komu się wypłakać, została sama ze swoimi problemami. Amanda była jej bliska, tylko ona wiedziała w jakiej znajduje się sytuacji. Całe miasto wiedziało o porwaniu dziewczynek, jednak nie zdawali sobie sprawy z jakiego powodu. Plotki krążyły z ust do ust i to najbardziej przytłaczało Catherine. Jedyną czynnością, jaką przynosiła jej chwilę spokoju był sen.

                Po kolejnych kilku dniach leniuchowania Catherine postanowiła wziąć się w garść. Mieszkanie wyglądem przypominało opuszczony dom jednak sprzątniecie go zajęło jej dosłownie kilka godzin. Jak na tak wielką liczbę pokoi szybko się uporała. Siedzenie w domu sprawiało, że jej samopoczucie było beznadziejnie, dlatego postanowiła pojechać za miasto. Pragnęła uciec od szarej rzeczywistości, zostawić te problemy, pobyć sama na łonie natury. Po godzinie była gotowa do wyjazdu. Włosy spięte kok, luźna bluzka, krótkie spodenki i okulary. Jedyne czego jej jeszcze brakowało to uśmiechu na twarzy. Ruch na drodze był mniejszy niż zazwyczaj. Tym lepiej dla Catherine, która po około 1,5 godzinki jazdy dotarła nad małe jeziorko. Było pusto, żadnej żywej duszy. Jedynie z oddali można było usłyszeć cichy śpiew ptaków i innych, przeróżnych zwierząt.

                Było niewygodnie, ale to nie miało najmniejszego znaczenia.  Ważne, że była daleko od tego co ją otacza. Była wolna, przynajmniej chciała się łudzić, że tak jest. Minęło kilka godzin kiedy jakieś odgłosy z lasu ją obudziły. Obróciła się, trochę przestraszona – trochę zaciekawiona. Postanowiła sprawdzić o co chodzi. Zabrała koc i wszystkie swoje rzeczy. Już i tak dużo czasu spędziła w tym miejscu. Pora najwyższa by wracać, jednak hałasy nie dawały jej spokoju. Na polanie dostrzegła starszą kobietę z czerwoną chustką, która zbierała leśne zioła. Towarzyszyła jej mała dziewczyna w wieku 6 lat, która zrywała kwiaty, owoce czy też biegała za  zwierzętami. Kiedy staruszka ujrzała Catherine zawołała ją gestem ręki do siebie. Początkowo Catherine miała mieszane odczucia co do tej kobiety. W jej oczach można było wyczytać spokój jednak nie była co do tego przekonana.

- Co tutaj robisz moje dziecko? – zapytała starucha.
- Dzień dobry… - powiedziała zmieszana Catherine – ja wracam właśnie z jeziora.
- To ty jesteś  ta Catherine, córka mecenasa Toma, siostra Ann i Emy?
- Tak. To ja. – rzekła dziewczyna – A o co chodzi?
- Chodź ze mną dziecko. Tam niedaleko jest moja chata. Musimy porozmawiać.

                Dziewczyna śledziła ruchy nieznajomej kobiety, która mimo swojego wieku poruszała się z wielką gracją. Mała dziewczynka nie odrywała wzroku od Catherine, a w jej oczach można było dostrzec coś, co budziło niepewność. Po około 15 minutach drogi dotarły pod starą, opuszczoną chatę, w której rzekomo mieszkała kobieta. Z pozoru niezadbany dom w środku przepełniony był ozdobami. Aromaty leśnych ziół roznosiły się po całej drewnianej konstrukcji, a gdzie nie gdzie można było dostrzec  stare obrazy. 

- Usiądź moja droga. Wszystko ci opowiem. – rzekła kobieta, wskazując ruchem ręki na stary fotel przy drewnianym stoliku.
- Bardzo piękne mieszkanie – odezwała się po chwili ciszy. – Mieszka tutaj pani sama z tą dziewczynką?
- Nie, mieszkam sama. Ona przychodzi do mnie codziennie. Jej rodzice nie żyją, a siostra w ogóle o nią nie dba. Pomaga mi przy zbieraniu ziół, towarzyszy mi całymi dniami. Ona jest szczęśliwa, ja nie jestem samotna. Bo wiesz… Gdybyś też mieszkała w lesie, w takim domu i w takim miejscu czułabyś się tak jak ja.
- To dlaczego nie wróci pani do miasta?
- Bo tylko tutaj jestem w kontakcie z naturą. Tylko tutaj jest mój dom i nigdzie indziej nie czuję się tak wspaniale. Muszę żyć blisko zwierząt, blisko roślinności… Muszę, po prostu muszę.
- No tak, każdy jest do czegoś przyzwyczajony – powiedziała w zamyśleniu Catherine – ale po co mnie pani tu zaprosiła?
- Posłuchaj. Od początku swojego dzieciństwa mieszkałam blisko natury. Już jako mała dziewczynka ze swoimi rodzicami żyłam na wsi, a całe dnie spędzałam w lesie... – ciągnęła.

                Catherine była rozkojarzona, nie słuchała kobiety. Nie chciała, nie mogła się skupić. Rozpraszało ją piękno tego wnętrza. W końcu jednak powróciła do rzeczywistości.

- Byłam w podobnej sytuacji jak Ty. Porwano moją siostrę, którą do tej pory nie odnaleziono… Wciąż jednak wierzę, że ona żyje, że nic jej nie jest. Mam nadzieję, że kiedyś ją spotkam…. Jestem osobą, która wszystko o wszystkich wie dzięki tej małej. Gdyby nie ona… nie wiedziałabym co się na tym świecie dzieje – uśmiechnęła się starucha. – Wiem, że jest Ci ciężko ze świadomością, że Twoje siostry są gdzieś daleko, w dodatku same, zagubione i wystraszone. Musisz wierzyć, że wszystko się ułoży. W tym tkwi potęga. Pomogę Ci jak tylko będę umiała i jeśli będziesz tego chciała.

- Wygląda na to, że to proste… Dlaczego więc nie skorzystasz z tego dla siebie i nie odnajdziesz swojej siostry?
- Gdybym mogła dawno bym ją odnalazła, ale tu wszystko zaczyna się komplikować. Sytuacja jest stara, nikt już o tym nie pamięta i nikt o niczym nie wie. W twoim przypadku są jakieś ślady. Jeśli będziesz mnie codziennie odwiedzać to obiecuję Ci, że w końcu odnajdziemy twoje siostry. Potrzebuję ciebie, potrzebuję twojego towarzystwa. Jeśli mi to dasz, to możesz mi zaufać. Znajdziemy je, choćby pod ziemią. 

                Catherine siedziała w fotelu jeszcze chwilę zanim pojęła sens słów kobiety. Starucha była osobą samotną, która potrzebowała z kimś porozmawiać. Skoro chciała jej pomóc to dlaczego miałaby nie skorzystać? 

- No cóż. Muszę zacząć szukać pracy, bo mimo iż mam spadek po ojcu trzeba jeszcze jakoś zarobić. Nie wiem czy będę mieć możliwość przychodzenia tutaj codziennie, ale jeśli znajdę wolną chwilę na pewno tutaj wstąpię.
- Będziesz moim mile widzianym gościem, kochana. Tylko mam do Ciebie prośbę. Nie mów nikomu, że ze mną rozmawiałaś. Nikt już nie wie, że tutaj mieszkam i niech tak zostanie. Mogę na Ciebie liczyć, prawda?
- Ale dlaczego? To jakaś tajemnica? – zapytała dziewczyna.
- Dla ciebie lepiej żebyś tego nie wiedziała. Po prostu, nie mów nikomu, że ze mną rozmawiałaś, nie wspominaj, że ja jeszcze żyję – uśmiechnęła się kobieta. – A teraz zmykaj już stąd, późno się robi, a za chwilę słońce będzie zachodzić. Już i tak zbyt wiele czasu Ci zajęłam. Dziękuję, że zgodziłaś się tutaj ze mną w ogóle przyjść.
- Tak w ogóle jak ma pani na imię? Rozmawiałyśmy tyle czasu, a ja głupia nawet nie zapytałam…
- Mów mi Diana, żadna pani. Po prostu Diana.

                Kiedy Catherine wróciła do swojego domu, padła na łóżko niczym zmęczone dziecko po całodniowej zabawie. Nie przejmowała się niczym, zapomniała o całym świecie. Bolała ją straszliwie głowa i czuła, że to od różnorodności ziół, które walały się po całej chacie Diany. Tajemnicza kobieta, tajemnicze mieszkanie... Nie mogła wciąż uwierzyć, że tak niezadbana chata z zewnątrz może tak pięknie wyglądać od środka. Nie miała jednak ochoty wracać do tego co się wydarzyło. Nie dziś - nie teraz. Trzeba to było na spokojnie przemyśleć: przy gorącej czekoladzie, pod ciepłym kocem, w totalnej ciszy. Przyzwyczajona do ciągłego leniuchowania Catherine, powróciła do stanu sprzed kilku godzin i zapadła w głęboki sen.

poniedziałek, 15 lipca 2013

To nie miało być tak - Rozdział 2

To dopiero początek

               Dzień po spotkaniu z przyjacielem swojego ojca, Catherine nie mogła przez grypę normalnie funkcjonować.  Z wyglądu jej jasna cera była jeszcze bledsza niż zazwyczaj, pięknie ułożone włosy przypominały fryzurę po burzy, a jej samopoczucie było fatalne. Dom wyglądał jeszcze gorzej. Wszędzie był bałagan, na stolikach walały się przeróżne rzeczy, w kuchni naczynia były niepozmywane. Na szczęście Ema i Ann nie musiały na to patrzeć. Swoją pomoc jak zwykle zaoferowała Amanda.

- Jak Ty sobie to wyobrażasz? Przecież one nie mogą tu zostać! – przekonywała przyjaciółka . – Zabiorę je na kilka dni do siebie aż wydobrzejesz. Potem mi się jakoś zrewanżujesz – uśmiechnęła się ochoczo do Catherine.
- Nie mogę Cię ciągle wykorzystywać. Ty już wystarczająco mi pomagasz – mówiła Catherine ledwo słyszalnym głosem.
- Przestań, zabieram dziewczyny do siebie. – nalegała. 

                Amanda była jedną z osób, które zawsze musiały postawić na swoim. Momentami była nieźle wkurzającą przyjaciółką, ale tak naprawdę gdyby nie ona, Catherine zostałaby sama ze względu na to, iż musiałaby oddać Ann i Emę do domu dziecka, do innej rodziny. Tego nie chciała za wszelką cenę, dlatego była wdzięczna Amandzie, która za każdym razem robiła wszystko, aby wesprzeć Catherine. Przez kilka dni, gdy nie mogła wstać z łóżka, przyjaciółka opiekowała się nią, domem, dziewczynkami. Poświęcała jej cały swój wolny czas.

                Z biegiem czasu Catherine dochodziła do siebie. Była coraz bardziej uśmiechnięta, a z dnia na dzień miała coraz więcej energii do życia. W końcu po tygodniu wylegiwania się, odpoczywania i nic nie robienia wstąpiła z odwiedzinami do Amandy. Pogoda tego dnia była świetna. Słońce na niebie grzało swoimi promieniami i oślepiało wszystkich. Jedni narzekali na zbyt wielki upał, a drudzy cieszyli się chwilą przyjemności. Tego dnia Catherine miała ochotę pojechać gdzieś za miasto. Pomyślała, że zabierze siostry razem z Amandą. W taki sposób chciała jej podziękować za pomoc.

- No hej! – powiedziała z uśmiechem na ustach, gdy Amanda otworzyła jej drzwi. – Przyszłam po moje dwa problemy.
- No wejdź, wejdź. Dziewczynki są na górze w pokoju. Byłam godzinkę temu u nich, ale mnie wygoniły stamtąd… – roześmiała się Amanda – pewnie dlatego, że się bawiły i nikt z poza ich grona nie ma tam wstępu.

                Dom Amandy  był mniejszy od posiadłości, w którym mieszkała Catherine, ale równie piękny. Ściany ozdobione były różnymi wzorami, które razem tworzyły znakomitą całość. Pomieszczenia wypełnione różnymi ozdobnymi wazonami, kwiatami , obrazami lub innymi drobiazgami wyglądały cudownie. Wystrój był dużo skromniejszy od domu Catherine – zachwycał jednak tak samo, może nawet i bardziej. 

- Ann! Ema! Catherine przyszła, chodźcie tu do nas! – zawołała Amanda.  – Czekamy.

                Przyjaciółki poszły do kuchni napić się kawy, czekając aż małe skończą swoją zabawę. Catherine wiedziała dobrze, że jeśli rozrywka nie jest zakończona to nie należy im przeszkadzać. Uwielbiały się bawić, a wtedy były w pełni szczęśliwe. Nikt nie miał serca pozbawiać ich z tego powodu uśmiechu. Kiedy jednak po godzinie wciąż nikt się nie odzywał, Amanda wraz z Catherine poszły zobaczyć co też dziewczynki robią, że tak długo ich nie ma. Wchodząc do pokoju nie mogły uwierzyć. Wewnątrz panował nieporządek i nie zrobiły tego Ann i Ema. Fakt, zabawki były porozrzucane po całym pokoju, ale to nie wszystko. Szafki były pootwierane, ubrania porozrzucane, nie było nawet szkatułki Amandy z biżuterią, co najgorsze – nie było małych. Amanda wpadła w panikę, nie wiedząc co ma robić, ale Catherine przypomniała sobie słowa przyjaciela ojca: „Niech pani ich bardziej pilnuje” . Czy to miało jakiś sens?

                Kiedy po 20 minutach przyjechała na miejsce policja i wykonywała swój obowiązek, Catherine była u siebie w domu. Z zamyślenia wyrwał ją telefon. To dzwoniła Amanda, aby przyjaciółka jak najszybciej do niej przyszła. Catherine nie miała najmniejszej ochoty nigdzie wychodzić. Policja kazała zostać jej w domu do wyjaśnienia sprawy, obiecywali, że będą szukać dziewczynek najlepiej jak tylko mogą, ale ona była bezradna. To ją przytłaczało. Kiedy jednak postanowiła udać się do Amandy, nie uwierzyła. Przyjaciółka znalazła świstek papieru. 

- Zobacz, nie wiem co mam o tym myśleć – rzekła zrozpaczona Amanda.
- O nie… To dopiero początek – powiedziała przez zły Catherine.
- O czym ty do diabła mówisz?!

                Tłumaczenie przez łzy nie szło najlepiej, jednak Amanda zaczęła wszystko pojmować. Zrozumiała, dlaczego stary mężczyzna ostrzegał jej przyjaciółkę, dlaczego kazał być jej ostrożny. Nie mogła zrozumieć tylko jednego – dlaczego mieszają w to Catherine? Co ona ma z tym wspólnego?
- Weź ten świstek i chodźmy na policję. Musimy im to pokazać. Może ruszą w końcu te dupy i coś porządnie zrobią! – mówiła wściekła Amanda.

                Dziewczyna nie mogła sobie wybaczyć, że stało się to w jej domu? W głębi duszy wiedziała, że nie mogła nic poradzić, ale zarzucała sobie, że źle je pilnowała.

- Gdybym… - jąkała się – gdybym bardziej pilnowała Ann i Emy może by do tego nie doszło… Przepraszam Cię, nie miałam pojęcia, że… - przerwała jej Catherine.
- Do diabła! Przestań! – krzyczała – To nie Twoja wina! Prędzej, czy później i tak by się to wydarzyło. Ani ja, ani Ty nic nie mogłyśmy zrobić, zrozum to w końcu!

                Po dotarciu na miejsce, złożeniu dodatkowych informacji i wyjaśnieniu wszystkiego przyjaciółki wróciły do swoich domów. Catherine nie miała na nic ochoty, wszystko przypominało jej o rodzinie. Straciła matkę, ojca… a teraz porwano jej siostry. Chciała jak najszybciej zasnąć i obudzić się ze świadomością, że to tylko zły sen.

piątek, 12 lipca 2013

To nie miało być tak - Rozdział 1



Nieznajomy

                Catherine wciąż przeglądała dokumenty swojego ojca. Jasno oświetlony zegar na kościelnej wieży wskazywał już późną godzinę, jednak dziewczyna wciąż szukała. Pochłonięta czytaniem starych papierów nie zwróciła uwagi, że jej pięknie ułożone włosy przybrały formę rozwalonej fryzury, a promieniująca twarz za dnia była już przemęczona ciągłym czytaniem miliona liter.
                 
                Catherine była jedną z 3 córek starego mecenasa Toma, który przed swoją śmiercią był jednym z najbardziej cenionych ludzi w Anglii. Matka dziewczyny zginęła zaraz po urodzeniu jej najmłodszej siostrzyczki – Ann. To była największa tragedia dla całej rodziny. Nikt nie potrafił sobie z tym poradzić, nawet sam profesor. Próbując uciec od problemów, popełnił samobójstwo zostawiając swoją rodzinę, cały dobytek i kilka nieodgadniętych tajemnic tutaj na Ziemi.
                 
                Odkąd dziewczyna została sama mając pod opieką swoje dwie młodsze siostry była zagubiona. Jej dotychczasowe imprezowe życie zmieniło się o 180 stopni.  Całe dnie spędzała w domu opiekując się Emą i Ann. Robiła to z nadzieją,, że do szczęścia nie brakuje im niczego. Nie mogła zastąpić rodziców, a to było dla małych najważniejsze, mimo wszystko starała się najlepiej jak tylko mogła.
                
                Zegar wskazywał już godzinę 6, a za oknem na horyzoncie powoli było widać budzące się ze snu słońce.  Świat wracał do życia, podczas gdy ona nie miała na nic siły. Spędziła całą noc nad papierami swojego ojca w poszukiwaniu potrzebnych informacji, od których mogło zależeć całe jej przyszłe życie wraz z Ann i Emą. Była zmęczona, ale nie mogła iść do swoje łóżka odpocząć. Nie teraz – czekały na nią kolejne obowiązki.
                               
                 Podniosła się leniwie z fotela i ruszyła w kierunku kuchni. Musiała przygotować pożywne śniadanie dla dziewczynek. Istoty, z pozoru spokojnie, miały w sobie tyle energii co niejedne dziecko. Po upływie kilku godzin w całym domu czuć można było zapachy wydobywające się z kuchni. Catherine miała talent do przyrządzania smakowitych potraw, tego nie można było nie zauważyć.

- Catherine! Catherine! Catherine! – krzyknęła Ema.
- Co się stało? – poprawiła jej delikatnie włosy – dlaczego Ty już nie śpisz? Siadaj, zaraz będziemy jeść.
- Tam jest jakiś pan!  Ann chciała spytać do kogo przyszedł, ale powiedziałam, że nie może, że będziesz się gniewać, ale mnie nie posłuchała i poszła! – odrzekła bezradna dziewczynka.
- Idź do salonu i włącz sobie telewizor, ja za chwilkę wrócę. Nigdzie nie wychodź, dobrze?

                Zaraz po zakończonej rozmowie z Emą, Catherine z pośpiechem ubrała swoje czarne, eleganckie buty i zarzuciła płaszcz. Wyleciała jak oparzona w poszukiwaniu tajemniczego mężczyzny. Nie musiała długo szukać. Facet w wieku około 65 lat opierając się o swoją laskę stał na środku ścieżki prowadzącej do posiadłości. Patrząc zmartwionym wzrokiem na Ann podniósł oczy, gdy usłyszał krzyk – krzyk Catherine. 

- Ann! Wracaj prędko do środka! Przeziębisz się! – krzyczała, mimo że nie miała najmniejszej ochoty.
- Dzień dobry pani… pani Catherine… Radziłbym bardziej pilnować tych małych – rzekł ze spokojem stary mężczyzna drapiąc się po brodzie – Czy możemy spokojnie porozmawiać? Mam sprawę dotyczącą pani ojca.

                Dziewczyna nie wiedziała co robić. Stary facet rozmawiający z jej siostrą, w tajemniczym ubraniu w dodatku z jakąś dziwną teczką chce porozmawiać? Mimo iż ciekawość ją zżerała, nie mogła go zaprosić do domu. Nie dziś, nie teraz. 

- Teraz? Nie możemy spotkać się jutro gdzieś na mieście? Muszę zająć się teraz dziewczynkami. Za chwilę mam do załatwienia ważną sprawę… – skłamała, bo tak naprawdę miała wrócić do przeszukiwania dokumentów – nie mam zbyt wiele czasu.
- No cóż, w takim razie spotkajmy się tak jak pani mówi. Proszę – wyciągnął swoją wizytówkę – niech pani zadzwoni do mnie wieczorem o której mam stawić się na spotkanie i gdzie. Dostosuję się jeśli będzie trzeba. Prosiłbym, aby jednak pani nie zwlekała ze spotkaniem i zadzwoniła jak najszybciej, dla dobra swojego jak i tych małych – popatrzył w stronę okna, przez które mała Ann ubrana w swoją zieloną sukienkę, odznaczała się wyraźnie na tle białego budynku. Widząc, że na nią patrzą pośpiesznie się schowała.

- No cóż, skoro twierdzi pan, że to takie ważne… Przepraszam, ale…. – przerwała – muszę wracać do środka.
                Stary mężczyzna pochylił nisko głowę i odwróciwszy się na pięcie wystukał delikatny, ledwo słyszący rytm swoją laską. Stała kilka minut zanim wróciła do realnego świata. O co mogło mu chodzić? Dlaczego niepokoi ją sprawami jej ojca? 

- Co ja do licha mam z tym wszystkim wspólnego? Co Ann i Ema mają? – mówiła sama do siebie. 
                
                Wchodząc do domu dziewczynki siedziały przed telewizorem oglądając swoje ulubione bajki. Widok szczęśliwych dzieci od razu poprawił Catherine nastrój. Oznajmiła, że już jest i zawołała małe  do kuchni, aby w spokoju zjeść  śniadanie. Kiedy skończyły, włożyła pośpiesznie naczynia do zmywarki, a Emę i Ann ubrała ciepło i zaprowadziła do swojej sąsiadki z prośbą o przypilnowanie ich. Amanda była osobą, na którą zawsze można było liczyć. Ona jedyna znała dokładnie sytuację w jakiej teraz znajdowała się Catherine. Tylko ona wiedziała co ją gryzie i dlaczego tak się zmieniła. Po powrocie do domu wróciła do przeglądania dokumentów.
                 
                Następnego dnia pogoda była tragiczna. Za oknem było pochmurnie, z nieba strumieniami padał deszcz. Nikt z domowników nie miał ochoty do życia. Wszyscy tak samo zmęczeni, tak samo znudzeni i tak samo smutni. Każdy plątał się bezsensu po kątach, nikt do nikogo się nie odzywał. Szczególnie Catherine była nieobecna. Zastanawiała się nad słowami tajemniczego mężczyzny z poprzedniego dnia. Jednocześnie czuła jak coś ją błaga, aby poszła na spotkanie jednak wiedziała, że nie jest to najlepszy pomysł. Stojąc w oknie z kubkiem gorącej czekolady i ściskając w ręku wizytówkę mężczyzny zastanawiała się nad całą zaistniałą sytuacją. Jej spojrzenie było zamyślone, uciekała przed rzeczywistością, która ją nieustannie goniła.

- Catherine, coś się stało? Dlaczego jesteś taka smutna? – zapytała  – To przez to, że byłam taka wkurzająca?
- Głowa mnie boli, kochanie. To przez tę pogodę. Idź do Ann, bawcie się, a mną się nie przejmujcie. To przejdzie – uśmiechnęła się mimo swojej woli, aby dziewczynka niczego nie podejrzewała.
                 
                Ema mimo swojego młodego wieku była mądrą dziewczynką, aż za mądrą. Wiedziała dokładnie co się wokół niej dzieje. Nikt nie mógł zrozumieć, że ona z taką łatwością wszystko przyjmuje. Rozum 6-letniej dziewczynki przerastał każdego. Była zdolną dziewczyną i nie można było tego zmarnować.
                 
                Około godziny 14 do drzwi zapukała Amanda. Kobiety umówiły się, że przyjdzie, aby popilnować małych kiedy to Catherine będzie na spotkaniu z mężczyzną. Blondynka o niebieskich oczach od razu wyczuła zdenerwowanie na twarzy jej przyjaciółki.

- Coś nie tak? Wyglądasz na przygnębioną. – rzekła Amanda. – Powiedz mi, wszystko w porządku?
- Tak, nic mi nie jest. Jestem tylko zdenerwowana tym spotkaniem. Zaopiekuj się nimi. One za dużo przeżyły przez ostatni czas. Czasami mam wrażenie, że radzą sobie lepiej ode mnie – uśmiechnęła się lekko, jednak z jej twarzy wciąż nie zniknęło zmartwienie.
- Ty idź już, bo się spóźnisz. Tylko wracaj do nas szybko, bo dziewczynki będą pytać czemu tak cię długo nie ma.
- Dziękuję ci. Za wszystko. Nie wiem co bym bez ciebie zrobiła.
                 
                Catherine przemierzała ulicę ze swoją czerwoną parasolką. Deszcz padał mocno i nie było widać na niebie nadziei na lepszą pogodę. W końcu dotarła pod umówiony adres. Przez szybę dostrzegła siedzącego spokojnie mężczyznę popijającego zieloną herbatę. Wewnątrz było zupełnie inaczej niż na ulicy. Tutaj powracała chęć do życia, każdy był uśmiechnięty, a wszystkie smutki rozpędzane  było przez uspokajającą muzykę.
- Dzień dobry, przepraszam za późnienie. Przez tę pogodę miałam małe problemy – tłumaczyła  – długo pan czeka panie… panie…
- Thomas, miło mi – uśmiechnął się mężczyzna  – miałem wątpliwości czy pani przybędzie. To była jednak dobra decyzja, mimo to przejdźmy może od razu do konkretów.
                 
                Do stolika podeszła młoda brunetka, aby odebrać zamówienie. Catherine śledziła wzrokiem jej styl poruszania się. Dziewczyna marzyła o założeniu małej kawiarenki jednak po śmierci ojca jej życie totalnie się zmieniło. Z zamyślenia wyrwał ją głos Thomasa.

- Pani Catherine, kilka miesięcy temu była sytuacja z morderstwem państwem Gray.  Mecenas Tom reprezentował wtedy rodzinę poszkodowanych.
- Tak, kojarzę. Tata niewiele mówił nam o swojej pracy, często tłumaczył to jako środki bezpieczeństwa – zamknęła oczy, aby wstrzymać emocje jakie ją ogarniały – ale co to wszystko ma wspólnego ze mną… z Ann, z Emą? 
- Ta sprawa nie jest do końca wyjaśniona. Otrzymałem ostatnio informację, że mężczyzna, który dokonał morderstwa poszukuje pani ojca. On jeszcze nie wie, że…  – urwał, kiedy zobaczył, że dla dziewczyny nie jest to łatwy temat – niech pani wybaczy. Jeśli pani pozwoli chciałbym zbadać o co w tym wszystkim chodzi ze względu na to, że byłem przyjacielem mecenasa.
- No dobrze, ale nadal nie rozumiem co ja mam z tym wspólnego?
                 
                Dziewczyna miała mętlik w głowie. Wszystko było zbyt trudne, aby coś zrozumieć. Kiedy w końcu dotarło do niej o czym mówi, spojrzała na starego faceta.

- Czy sądzi pan, że…. – urwała.
- Nie zakładajmy najgorszego, po prostu nie daje mi to spokoju.
                 
                Rozmawiali jeszcze 2 godziny aż w końcu zadzwonił telefon dziewczyny. Ledwo słyszalny dźwięk dotarł do niej po dłuższej chwili, a widząc że dzwoni Amanda od razu wstała. Pożegnała się z Thomasem i wyszła pośpiesznie. Nie chciała rozmyślać nad sensem słów, które wyszły z ust faceta. Bała się, choć czuła, że nie ma czego. Powróciwszy do domu od razu na jej twarzy zawitał uśmiech gdy tylko zobaczyła Ann i Emę.

czwartek, 11 lipca 2013

Początek kolorowania rzeczywistości


                Jestem tu dla Was, aby poznać co sądzicie o moich opowiadaniach. Gdyby nie moja przyjaciółka, która domagała się kolejnych części pewnie dalej siedziałyby w moim folderze. Postanowiłam jednak pokazać te kilka słów, które naskrobałam. Mam nadzieję, że będziecie ze mną do końca.

                Po raz kolejny zaczynam działalność z blogiem. Kilka lat wcześniej byłam jedną z blogerek. Wraz moimi przyjaciółkami prowadziłyśmy go wytrwale przez kilka dobrych lat. Pewne okoliczności spowodowały, że musiałyśmy zakończyć - jednak teraz wracamy pełną parą na nowo tylko "w innym wydaniu". Już jako mała dziewczynka miałam styczność z tą rodzaju "rozrywką". Za każdym razem mam mnóstwo wątpliwości. Boję się, że stracę chęć do dalszego działania i po kilku miesiącach, a może nawet i tygodniach rzucę to w kąt, bo nie mam czasu, bo mi się nie chce, bo mam to gdzieś. Od września będę w kolejnej klasie i nie wiem jak będzie z blogiem. Jednak do września jeszcze czas i jakoś wszystko pogodzę, bo ja dzielna dziewczynka jestem :)

                 Mam kilkanaście lat, jestem zwykłą dziewczyną, z własnym charakterem. Może czasem trudnym, jednak to ja jestem idealną kopią samej siebie, a nie żadną podróbką "słodkiej lali". Każda z nastolatek w tym wieku ma swoje małe zawalenie świata i tak samo jest u mnie. Gdyby nie moi przyjaciele to nie mam pojęcia jak bym dalej funkcjonowała. Bez nich nie potrafię normalnie żyć.

                Tutaj u mnie na blogu możecie spędzić kilka chwil odpoczynku od zwykłej, szarej codzienności. Postaram się Was zabrać ze sobą w daleką podróż, tam gdzie nas poniesie. Wczujcie się w historię bohaterów, przeczytajcie, oceńcie, zostawcie ślad, że byliście - z doświadczenia (które już mam) wiem, że to tylko 2 minuty, aby napisać krótki komentarz, czy wiadomość do blogerki - jednak wiele czytelników nie zdaje sobie sprawy jak to bardzo cieszy. Wiadomość, że są osoby, którym to się podoba, które to czytają - co więcej - komentują bardzo podnosi na duchu i dodaje niezłej mocy do dalszego działania. Będzie mi niezmiernie miło jeśli i Wy będziecie zostawiać tutaj ślady po sobie :) Wracam do Was za kilka dni.



Uciekająca od zwykłej rzeczywistości,
Mandarin M.