czwartek, 18 lipca 2013

To nie miało być tak - Rozdział 3


Tajemnicza starucha

                Catherine spędziła dwa tygodnie w swoim domu nigdzie nie wychodząc. Wszystko sprawiało jej ból, a każda rzecz w mieszkaniu przypominała Ann i Emę. Dom wyglądał paskudnie, mimo to dziewczyna nie zwracała na nic uwagi. Całe dnie leżała w swoim pokoju odizolowana od rzeczywistości, odcięta od swojego normalnego życia. Nie była już tą samą osobą jak kiedyś. Teraz nie liczyło się dla niej nic z wyjątkiem odnalezienia sióstr. Od kiedy jej przyjaciółka po swoim długim urlopie wróciła do pracy, Catherine była załamana. Nie miała  komu się wypłakać, została sama ze swoimi problemami. Amanda była jej bliska, tylko ona wiedziała w jakiej znajduje się sytuacji. Całe miasto wiedziało o porwaniu dziewczynek, jednak nie zdawali sobie sprawy z jakiego powodu. Plotki krążyły z ust do ust i to najbardziej przytłaczało Catherine. Jedyną czynnością, jaką przynosiła jej chwilę spokoju był sen.

                Po kolejnych kilku dniach leniuchowania Catherine postanowiła wziąć się w garść. Mieszkanie wyglądem przypominało opuszczony dom jednak sprzątniecie go zajęło jej dosłownie kilka godzin. Jak na tak wielką liczbę pokoi szybko się uporała. Siedzenie w domu sprawiało, że jej samopoczucie było beznadziejnie, dlatego postanowiła pojechać za miasto. Pragnęła uciec od szarej rzeczywistości, zostawić te problemy, pobyć sama na łonie natury. Po godzinie była gotowa do wyjazdu. Włosy spięte kok, luźna bluzka, krótkie spodenki i okulary. Jedyne czego jej jeszcze brakowało to uśmiechu na twarzy. Ruch na drodze był mniejszy niż zazwyczaj. Tym lepiej dla Catherine, która po około 1,5 godzinki jazdy dotarła nad małe jeziorko. Było pusto, żadnej żywej duszy. Jedynie z oddali można było usłyszeć cichy śpiew ptaków i innych, przeróżnych zwierząt.

                Było niewygodnie, ale to nie miało najmniejszego znaczenia.  Ważne, że była daleko od tego co ją otacza. Była wolna, przynajmniej chciała się łudzić, że tak jest. Minęło kilka godzin kiedy jakieś odgłosy z lasu ją obudziły. Obróciła się, trochę przestraszona – trochę zaciekawiona. Postanowiła sprawdzić o co chodzi. Zabrała koc i wszystkie swoje rzeczy. Już i tak dużo czasu spędziła w tym miejscu. Pora najwyższa by wracać, jednak hałasy nie dawały jej spokoju. Na polanie dostrzegła starszą kobietę z czerwoną chustką, która zbierała leśne zioła. Towarzyszyła jej mała dziewczyna w wieku 6 lat, która zrywała kwiaty, owoce czy też biegała za  zwierzętami. Kiedy staruszka ujrzała Catherine zawołała ją gestem ręki do siebie. Początkowo Catherine miała mieszane odczucia co do tej kobiety. W jej oczach można było wyczytać spokój jednak nie była co do tego przekonana.

- Co tutaj robisz moje dziecko? – zapytała starucha.
- Dzień dobry… - powiedziała zmieszana Catherine – ja wracam właśnie z jeziora.
- To ty jesteś  ta Catherine, córka mecenasa Toma, siostra Ann i Emy?
- Tak. To ja. – rzekła dziewczyna – A o co chodzi?
- Chodź ze mną dziecko. Tam niedaleko jest moja chata. Musimy porozmawiać.

                Dziewczyna śledziła ruchy nieznajomej kobiety, która mimo swojego wieku poruszała się z wielką gracją. Mała dziewczynka nie odrywała wzroku od Catherine, a w jej oczach można było dostrzec coś, co budziło niepewność. Po około 15 minutach drogi dotarły pod starą, opuszczoną chatę, w której rzekomo mieszkała kobieta. Z pozoru niezadbany dom w środku przepełniony był ozdobami. Aromaty leśnych ziół roznosiły się po całej drewnianej konstrukcji, a gdzie nie gdzie można było dostrzec  stare obrazy. 

- Usiądź moja droga. Wszystko ci opowiem. – rzekła kobieta, wskazując ruchem ręki na stary fotel przy drewnianym stoliku.
- Bardzo piękne mieszkanie – odezwała się po chwili ciszy. – Mieszka tutaj pani sama z tą dziewczynką?
- Nie, mieszkam sama. Ona przychodzi do mnie codziennie. Jej rodzice nie żyją, a siostra w ogóle o nią nie dba. Pomaga mi przy zbieraniu ziół, towarzyszy mi całymi dniami. Ona jest szczęśliwa, ja nie jestem samotna. Bo wiesz… Gdybyś też mieszkała w lesie, w takim domu i w takim miejscu czułabyś się tak jak ja.
- To dlaczego nie wróci pani do miasta?
- Bo tylko tutaj jestem w kontakcie z naturą. Tylko tutaj jest mój dom i nigdzie indziej nie czuję się tak wspaniale. Muszę żyć blisko zwierząt, blisko roślinności… Muszę, po prostu muszę.
- No tak, każdy jest do czegoś przyzwyczajony – powiedziała w zamyśleniu Catherine – ale po co mnie pani tu zaprosiła?
- Posłuchaj. Od początku swojego dzieciństwa mieszkałam blisko natury. Już jako mała dziewczynka ze swoimi rodzicami żyłam na wsi, a całe dnie spędzałam w lesie... – ciągnęła.

                Catherine była rozkojarzona, nie słuchała kobiety. Nie chciała, nie mogła się skupić. Rozpraszało ją piękno tego wnętrza. W końcu jednak powróciła do rzeczywistości.

- Byłam w podobnej sytuacji jak Ty. Porwano moją siostrę, którą do tej pory nie odnaleziono… Wciąż jednak wierzę, że ona żyje, że nic jej nie jest. Mam nadzieję, że kiedyś ją spotkam…. Jestem osobą, która wszystko o wszystkich wie dzięki tej małej. Gdyby nie ona… nie wiedziałabym co się na tym świecie dzieje – uśmiechnęła się starucha. – Wiem, że jest Ci ciężko ze świadomością, że Twoje siostry są gdzieś daleko, w dodatku same, zagubione i wystraszone. Musisz wierzyć, że wszystko się ułoży. W tym tkwi potęga. Pomogę Ci jak tylko będę umiała i jeśli będziesz tego chciała.

- Wygląda na to, że to proste… Dlaczego więc nie skorzystasz z tego dla siebie i nie odnajdziesz swojej siostry?
- Gdybym mogła dawno bym ją odnalazła, ale tu wszystko zaczyna się komplikować. Sytuacja jest stara, nikt już o tym nie pamięta i nikt o niczym nie wie. W twoim przypadku są jakieś ślady. Jeśli będziesz mnie codziennie odwiedzać to obiecuję Ci, że w końcu odnajdziemy twoje siostry. Potrzebuję ciebie, potrzebuję twojego towarzystwa. Jeśli mi to dasz, to możesz mi zaufać. Znajdziemy je, choćby pod ziemią. 

                Catherine siedziała w fotelu jeszcze chwilę zanim pojęła sens słów kobiety. Starucha była osobą samotną, która potrzebowała z kimś porozmawiać. Skoro chciała jej pomóc to dlaczego miałaby nie skorzystać? 

- No cóż. Muszę zacząć szukać pracy, bo mimo iż mam spadek po ojcu trzeba jeszcze jakoś zarobić. Nie wiem czy będę mieć możliwość przychodzenia tutaj codziennie, ale jeśli znajdę wolną chwilę na pewno tutaj wstąpię.
- Będziesz moim mile widzianym gościem, kochana. Tylko mam do Ciebie prośbę. Nie mów nikomu, że ze mną rozmawiałaś. Nikt już nie wie, że tutaj mieszkam i niech tak zostanie. Mogę na Ciebie liczyć, prawda?
- Ale dlaczego? To jakaś tajemnica? – zapytała dziewczyna.
- Dla ciebie lepiej żebyś tego nie wiedziała. Po prostu, nie mów nikomu, że ze mną rozmawiałaś, nie wspominaj, że ja jeszcze żyję – uśmiechnęła się kobieta. – A teraz zmykaj już stąd, późno się robi, a za chwilę słońce będzie zachodzić. Już i tak zbyt wiele czasu Ci zajęłam. Dziękuję, że zgodziłaś się tutaj ze mną w ogóle przyjść.
- Tak w ogóle jak ma pani na imię? Rozmawiałyśmy tyle czasu, a ja głupia nawet nie zapytałam…
- Mów mi Diana, żadna pani. Po prostu Diana.

                Kiedy Catherine wróciła do swojego domu, padła na łóżko niczym zmęczone dziecko po całodniowej zabawie. Nie przejmowała się niczym, zapomniała o całym świecie. Bolała ją straszliwie głowa i czuła, że to od różnorodności ziół, które walały się po całej chacie Diany. Tajemnicza kobieta, tajemnicze mieszkanie... Nie mogła wciąż uwierzyć, że tak niezadbana chata z zewnątrz może tak pięknie wyglądać od środka. Nie miała jednak ochoty wracać do tego co się wydarzyło. Nie dziś - nie teraz. Trzeba to było na spokojnie przemyśleć: przy gorącej czekoladzie, pod ciepłym kocem, w totalnej ciszy. Przyzwyczajona do ciągłego leniuchowania Catherine, powróciła do stanu sprzed kilku godzin i zapadła w głęboki sen.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz